sevgiyle merhaba

Bayram gelmiş neyime? demeyin

Sun, 07 Dec 2008 19:04:00 +0200

Bayram denince hep çocukluğumuza dönüyoruz nedense.
Çocuk iken mi bayramların tadını daha iyimi alıyoruz acaba? Eski bayramları özlemle anıyoruz iç çekerek.

Çocuklarımıza anlatıyoruz "ben çocuk iken bayramlar" diyerek başlıyoruz söze.
Gözler dalıyor uzaklara dar bütçeleri ile pazardan alınan gıcır gıcır ayakkabıları, annemizin diktiği elbiseleri elceğizi ile yaptığı bayram tatlılarını, şekerleri ve toplayacağımız bayram hasılatını düşünerek ne heyecanlanırdık biz.

Bayram sabahları erkenden kalkardık, bitmeyen ev işleri, terzi olan annemin dikişlerinin son ütüleri, kapının önünü bir kova su ile yıkama, bayram namazı için camiye giden baba ve kardeşin gelmeden tüm işlerini halledip, ellerinde çıtır çıtır sıcacık simitlerle eve gelişini keyifle beklemeği özledim ben.
Ellerinde seccade ya da kilimlerle camiye giden büyüklerin bazıları dönüşlerinde ya terlik ya da takunya ile de döndüklerini gördük. Babam hep eski pabucunu giyerdi çünkü oda bir gün terliklerle dönmüştü eve. Ne çok gülmüştük babam öfkeden köpürür iken.

Yine bir bayram namazına erkek kardeşimle giden babamın evin kedisinin kardeşimin ceketine kakasını yaptığını sabahın o karanlığında fark etmeyip camide rüku ya v.. ( devamı )

Mahkum

Thu, 04 Dec 2008 23:18:00 +0200

Önceleri deniz kıyısından hızlı adımlarla geçiyordum, acelem vardı, evde çocuklar bekliyordu diyordu kadın, ekliyordu sonrasın da;
"şimdi o bakmadan geçtiğim denizin ak köpükleri maviliği nasıl burnumda tütüyor, şimdi orada olsa idim hiç acele etmezdim doyasıya bakardım denize"...
diyordu demir parmaklıklar ardında cezasını çeken genç kadın...

Bazen nasılda kaptırıyoruz kendimizi koşuşturmalar içinde çevremizde ki o görülesi güzellikleri; sabahları güneşin güne merhaba deyişini, mandalin bakçelerinin çiğle sulanmış o güzelim ışıltısını, fırından taze çıkmış ekmeğin o güzelim kokusunu, yağmurun o inanılmaz gücü ile herşeyi misler gibi yıkayıp "bakın ne kadar hamaratım uyanın ey hanımlar siz uyanmadan ben her yeri yıkadım pakladım dercesine gövde gösterisini...

"Müebbet" diyordu genç kadın cezaevi arabasından mahkumiyetini çekmek üzere cezaevine gider iken gözleri dolu dolu, omuzları çökmüş bir daha göremeyeceği denizin köpük köpük kıyıya kadar uzanan dantelimsi uzantılarını izler iken...

Bazen karabasan gibi rüyalar görürüm izlediğim filmlerden ya da etkilendiğim olaylardan korkularımızın zihnimizin bir yerlerine pusu kurup zayıf anımızı yakalayıp ansızın ortaya çıkışında kendimi bir yerlerde tutuklu görürüm. Anında her şeyin sonu gelmiş gibi hisseder hayatla tüm köprülerin atıldığını hisseder kahrolurum, bir yandan da "rüya bu rüyaaaa" diye uyanmağa çabalarım.

Pek çoğumuz farkına bile varmaz kimsenin engellemesi olmadan özgürce dolaşıp dilediği kadar g&o.. ( devamı )

Akşam yine akşam

Sat, 15 Nov 2008 00:04:01 +0200

Zil sesi ile uzanıyorum çantama.

Akşamın acelesi varmış gibi siyah tülünü örtmüş de gelivermiş. Siyah hırkam koltuğumun altında kapıyı açıp çıkıyorum dışarı.
İnceden bir rüzgar titretiyor cesur görünen ama ilk hamlede ürperen tenimi. Acele ile giyiyorum yaz boyunca hor gördüğüm yün hırkamı. Isınıveriyor tenim bedenim. Özlemişim bu sıcaklığı, sarınıyorum keyifle.

Yorgun insanlar, telaş içindeler, ışıl ışıl her yer, ellerinde paketlerle sabahtan eşinin çocuğunun siparişini alma çabasındaki anneler babalar.

Çocukluğum geliyor aklıma eli kolu dolu evine gelen babaları görünce ne çok imrenirdim öyle. Filmlerde de olur; evin reisi başında şapkası kolunun altında büyükçe bir kese kağıdı içinde çocuklar için meyve, beyaz ambalaj kağıdına sarılmış iki ekmek ile çalar kapıyı. Koşar açarlar kapıyı çocuklar, anne eşine sarılır "hoş geldin" der.

Eli kolu dolu gelmeli eve babalar...

Biniyorum evime kavuşturacak arabaya.

Yorgun yüzler, yazın o rahatlığı, ışığı yok kimse de. Dışarıya bakıyorum. Hayalet bir kent gibi görünüyor evler. Tek tük ışıklar yanmış. Müzikler bile değişmiş radyoda çalan. Nasılsa tüm turistler gitti.. ( devamı )

Sahur vakti

Tue, 02 Sep 2008 23:38:00 +0300

Davulun sesini duyduğumuz anda daha bir sıkı yumardık gözümüzü. Annem seslenirdi yatak odasından "Halideee, Nursennnn haydi kalkın sofrayı hazırlayın"
Hele de kışa rastlayan bir ramazan ise daha bir sıkı sarılırdık yorganımıza. Annemin seslenmelerine dayanamaz kalkardık çayı ocağa koyardık hemen. Sobayı bir kaç odunla tutuşturur şimdilerde özlediğim o sıcaklığı duyardık sobanın karşısında. Önce ellerimi, sonra döne döne sırtımı ısıtır iken.

Zeytin, peynir, reçel, börek çörek olmadı börek ve o canım hoşaf. Börek ve hoşaf oldu mu pek bir sevinirdim. Pencerenin kıyısından kim uyanmış kim uyanmamış bakardık usuldan. Buna göre değerlendirirdik. Kim oruç tutacak kim tutmayacak gibi. Akşamdan sözleşti isek uykusu ağır olan komşuların kapısını gecenin o zifiri karanlığında sokak lambasının aydınlattığı sokaktaki komşu kapılarını çalardık "kalkın sahur vakti " diye.
Sahur içinde birbirimize giderdik bazı zamanlarda. uyku mahmurluğu içinde kurduğumuz sofralarda neşe içinde ertesi gün hazırlanırdık.

Ne tatlı gelirdi gece içilen çaylar. ertesi gün içemeyeceğimizi düşünerek pek bir abartırdık kimi zaman.
Yemek sonrası eller yıkanır, sofra toplanır, yasak saatler gelinceye kadar her iş tamamlanır. Saate bakardım "ohhh daha sabaha çok var, uyku güzel uyku aç kollarını geliyorum" der sımsıkı sarılırdım yorganıma.
Birden aklıma tutacağım oruç için niyetlenmediğim gelirdi akl.. ( devamı )

Şapkasız çıkma abla

Wed, 20 Aug 2008 22:24:02 +0300

Erkenin de uyanmak hoşuma gidiyor pazar sabahlarının. Kış olsa sarıl yorgana uyu, tadını çıkar uykunun ve sıcaklığın. Sabahın seher vaktinde, yollara düştüğün anları düşünerek tadına var değil mi ama?
Şimdi mevsim yaz olunca zınk diye açılıyor gözler. Kalkıyorum şöyle bir sessizliği dinliyorum. Tüm pencereler açık, yaseminler doldurmuş bir odamı tüm kokusu ile.
Dışarı çıkıp greyfurt ağacı altında ki sandalyeme oturuyorum. Greyfurt'un dalları saçlarım da. Bir yakınlaşma var bu yapraklarla, bir onlar biliyor bu duygumu, bir ben.
Komşu bahçede Şengül hanım erkenden uyanmış. İşe gider gelir iken tanışıp konuşmuştuk. Bahçe çitine kadar gidiyorum. Tavuklar gut gut gut diye sesler çıkarıp göz ucu ile beni süzüp, telaşla yerdeki yemleri didikliyor. Pazar kahvaltıları bir avuç darı ve kocaman bir bahçede bir çok yeşil bitki.
Şengül hanımın görmediği anlarda dalıyorlar bahçeye...
İşaret ediyorum "geleyim mi "diye
Şengül'e gülümsüyor "erkencisin haydi gel" diyor.
Sevinerek kapıyı kilitleyip yan bahçeye geçiyorum. Köpekler var iki tane, beni görünce hiç yabancılamıyorlar. Halbuki bir çok kez üzerime atlamasınlar diye korkutma amaçlı küçük taşlar atmıştım. Korkuyorum biraz, hani hatırlarlar diye birbirlerine bakıyorlar;"bırakalım geçsin" ekmeğini yemeğini yedik, az da olsa dercesine.

Fasulye sırıklarını sökm.. ( devamı )

Kınama sende kınadığına benzersin

Sat, 09 Aug 2008 19:47:00 +0300

Pazarda dolaşır iken halen unutuyorum sevgili Cimi ve benim dışında evde başka bir mevcudu olmadığını ne görür isem sebzelerden bir kilo, domates ve meyvalardan bir kaç kilo olmak üzere elim kolum dolu zor bela kapıya getiriyorum.

Aradan bir kaç gün geçince sebzeler tazeliğini yitirmeye başlayınca da geçiyorum mutfağa kendime söylene söylene derin dondurucu için hazırlamağa başlıyorum.

Üç ayrı yerden domates almışım. Üç kilo çanakkale domatesinin kabuklarını soyup tuzlayıp ayrı kaplara dolduruyorum kışın çıkarıp çıkarıp yer iken "ne marifetli kadınım iyi ki koymuşum "diye kendi kendime övünmek için.
İki ayrı yerden barbunya almışım. Ayıklıyorum önce onları, börülce var aynı ince sevda misali ayıkla ayıkla bitmiyor. Ayıklamakla bitse birde onları domates, soğan biraz yağ ile pişirip kaplara koyarak kış için hazırlamak da gerek.
Patlıcanlar melül mahzun bana bakıyor, bizi de bizi de pişir dercesine. Onları alıp alaca soyuyorum çizgili pijemalarını giydirip tavaya yatırıyorum. Rehavet basıyor patlıcanları bunu fırsat bu fırsattır diye kızartıyorum alaca patlıcanları.
Çarliston biberleri ayıklayıp kızarma sırasına koyuyorum. Bolca domates doğrayıp, koca bir baş sarımsağı soyup sovana çeviriyorum. Patlıcan.. ( devamı )

DENİZE GİDİYORUZ

Sat, 19 Jul 2008 18:54:00 +0300

Uzaktan gülümsedi deniz bize.
Hafta sonları ailecek sularla buluşmaya gidiyoruz. Ayşe’m her zaman ki gibi anaçlığı ile en baba hazırlığı o yapıyor. Koca bir tepsi kısır hazırlamış. Kimyon kendi elleri ile kek yapmış. Kimyon tam 13 yaşında ama harika yemekler pastalar yapıyor. Dedesi el mi vermiş be bizim güzelliğe.
E ben de patates salatası yapayım dedim. Patatesleri biraz az haşlayınca biraz çiğ gibi kaldı. Hemen onu patates kavurmaya çevirdim. sanki kimse anlamayacak.
Çenem dursa benim beceriksizliğimi kimse anlamayacak ama bakla ıslanmayan ağzım da buda kalmadı. Soğuk sularımız, meşrubatımız derken serin sulara attık kendimizi.

İlk suya girenleri izlemek büyük keyif ve onları ıslatmak. Bana yapıldığın da çığlık çığlığa bağırsam da yakınlarım suya girince o vahşi gülüşümle ıslatıyorum ta ki suya atlayana kadar.Sadist miyim ne...

Kimisi fırsat bu fırsattır diye samimiyeti bolca kullanıyor, şımarık bağırışlar atıyor..."ay yapma lütfannn" diye.

Ötelerde bir baba oğlunu ya da kızını almış yüzme öğretmek çabasın da belinden tutup "korkma yüz, ben tutuyorum" diyor. Sanki pek kolaymış gibi. Çocuk, çığlık çığlığa. Baba benim gibi biraz gaddar çocuğu suya sokup sokup çıkarıyor neymiş efendim " su korkusunu giderecekmiş! Çocuk nefret ediyor sudan, babasının elinden kurtulur kurtulmaz en ıssızına gidiyor plajın.
Bir iki şıp şıp yüzdükten sonra göbüşlerden sesler gelmeğe başlıyor. Sofralar kuruluyor, kimi dolma sarma kısır karpuz ile avunur ik.. ( devamı )

Ben terk etmeyeceğim

Thu, 10 Jul 2008 00:10:01 +0300

Televizyonun hayatımıza girerek canım sohbetlerimizi elimizden almadan önce akşamları hep birlikte oturur usulca açılan radyodan şarkı, türkü, radyo tiyatrosu ve babamın merakla beklediği ajans haberlerini dinler sonra sohbete dalarlardı annemle, bizde keyifle dinlerdik onları.
E e kim ne yapmış,, kim görmüş, ne demiş hepsi konuşulurdu. Yorum da yaparlardı çok kez. Farkına varmadan kulak misafiri olurduk tüm kardeşler.

Kimi konular da yaptıkları yorumları hayretle dinler "vayy demek böyle oluyormuş" diye düşünür kafamın içindeki küçük not defterine küçük küçük notlar alırmışım da haberim yokmuş.
Emeklilerden bahsederler di. Emekli olan kişilerin emeklilik sonrası boşluğa düştüklerini sonra mazallah güp diye öbür tarafa gittiklerini söylerlerdi. Kocaman açılmış gözlerde dinlerdim kendi adıma.
Yıllar yılı emekli olan kişilere gidici gözü ile bakmışımdır hep(töbeee allah korusun emekliliği çoktan haketmiş ben aman aman herkes tahtaya vursun efendim)

Bir ara adı lazım değil erken emeklilik çıkmıştı, ne çok kişi emekli oluvermişti. Şimdiler de işe girenler için artık emekli olmak hayal... hatta düş....)

En çok kızdığım da çor çocuğun gelip gidip "abla emekli olmuyor musun ? demesi... "SANA NEEE" diyesim geliyor...

işte budur

Tue, 24 Jun 2008 22:23:00 +0300

Boncuk mavisi gözleri bembeyaz teni hokka gibi burnu ile gençliğinde ne kadar güzel olduğunu bilmek için müneccim olmaya ne gerek var değil mi ama?

Sokakta oynar iken onu gören bir delikanlının nişanlı olmasına rağmen nişanı atıp talip olmuştu Hatice ye. Sokakta ip atlar iken çağırmıştı annesi onu "adı batmayasıca gel hadi artık eve, zor görürsün artık sen sokakta ip atlamayı gelin olacaksın gayri diyerek.

Yunanistan göçmeni idiler, babasını genç yaşta kaybedince anne kız sığınmışlardı bir gece vakti yaşadıkları ülkeyi terkederek anavatana.
Yazgısı sığındıkları bu kasabada çatılmıştı besbelli.

Evlendi Hatice kız, birbiri ardına üç erkek çocuk doğurdu kocasına. Çocukların ardından evin babasının gözleri dışarı kayar olmuştu. Nihayetinde oturdukları evin bir odasına bir hatun getirmekte gecikmedi Emin bey.

Geceleri kumanın odasında sabahlar iken üç oğlu ile kara geceler geçirir oldu Hatice. kaç kez dövülüp kapı önüne kondu ise geri döndü geldi. nereye gidebilirdi ki?

Günler geçti oğullar büyüdü, Emin bey kürkçü dükkanına döndü. Oğullar evlendirildi. Hatice hanımın annesi yaşı doksanları vurur iken dipçik gibi ayakta idi. Erkenden kalkan Pakize sultan onun deyimi ile basamakları siler avluyu yıkardı. Çeşmelerden bu günki gibi sular akmaz iken tenekelerden yapılma kovalar ile su taşırdı eve şimdiki bir tas su taşımayan genç kızlarımıza inat.

Oğullar evlenir iken çifte kaynanal.. ( devamı )

Sönen ışıklar

Mon, 09 Jun 2008 23:21:00 +0300

Bahçesine girdiğim anda biraz kalabalık olduğunu farkettim. Cumartesi ve pazar günleri hepimiz nasılda abartıp kendimizi hasta ediyoruz sonra pazartesi günü elimizde sevkler ile sağlık ocaklarının yolunu tutuyoruz.
İlacımızı da biliyoruz. Biz söylüyoruz doktorumuz yazıyor çok kez...
Salonda sarışın alımlı hoş bayanların çok olduğunu farkedip meraklı gözlerle neleri var acep bu gariplerin diye kendimce yorumlarda bulunuyorum.
Gözlerini kaçırır gibiler. Etrafta jandarmaya ait güvenlik güçleri de var göz hapsinde hepsi. Farkettirmeden izliyorum.
İçeri bir bebekli kadın gelince bu hüzün bakışlı kadınlardan biri kalkıp yer veriyor. Teşekkür ederek oturuyor kadın bebeciği ile.
Aslında aklıma gelen tek senaryo var ama yine de konduramıyorum hiç birine. O kadar genç ve güzeller ki...
Sıram gelince içeri gidip ilaçlarımı yazdırıp merakla soruyorum doktoruma, bu bayanların ne amaçla burada olduğunu.
"Fuhuş çetesi çökertilmiş" diyor, zorla bu yola süreklenmiş çoğu. Çalışmak için geldikleri bu yerde bu işin ticaretini yapanlarca değişik zorlamalarla bu yola itilmişler. Şimdi de bir şekilde çalıştıkları yere yapılan baskın sonucu sınır dışı edilmek üzere doktor kontrolü sonrası gönderilmek için getirilmişler.
Bir gün Bodrumu en yüksek yerden kuşbakışı gördüğümüz bir yüksekliğe çıkmıştık kızkardeşim ve ailesi ile. Gece idi. Pırıl pırıldı Bodrum. Işıklar yanıp yanıp sönüyor hoş bir görüntü ile insanın içini bir hoş ediyor.. ( devamı )

KOKUTA KOKUTA

Sun, 08 Jun 2008 09:19:00 +0300

Resim:Boğaç Özdemir

Sıcak...
Elimde paketlerle günün yorgunluğunu omuzlarımda taşıyarak yola düşen ağaç gölgelerine sığınarak gidiyorum sığınağıma. Yanından geçtiğim on iki yaşlarında ki bir çocuk beni görünce "yardım edeyim mi abla" dedi...

Elimde ki yükler bir anda sıfıra indi. Bu güzel çocuğu kucaklayasım geldi. Yorgunluğum anında bitti, içim sevinçle doldu . Demek hala var böyle çocuklar.
Bazı değişiklikler nedeni ile servisimizde taşınmalar oldu. Herkes kendi eşyasını taşıyor. Yani herkes kendi göbeğini kendi kesiyor.
Ucundan kıyısından başlıyorum bende. Çiçek dikme uğruna belimi yorup günlerce çektiğim sancılardan sonra dikkatliyim ama kimsenin de bana yardım edeceği yok.
Hiç yitirmedim o yardımlaşma duygusunu. Gördüğüm anda gücüm ölçüsünde yardıma hazırım bel problemimi fazla umursamadan.
Buraya geldim geleli banada bir haller oldu a dostlar sanırım bulaşıcı bu umursamaz kendini düşünen bu haller. Beni incitenlere yardımdan kaçınıyorum. Umursamayanlara, kadir kıymet bilmeyenlere bende uzağım artık.
İçim acıyor böyle davranıncada. Gerçek ben den o kadar uzak ki bu.
Çocuk iken komşulara kömür odun mu geldi hemen bizde koşar yardım ederdik. Eşya mı taşınıyor, koşardık hemen yardıma. Halımı çırpılacak hemen geçer yanyana dizilir tüm halıları tozuta tozuta çırpardık.
Salçamı yapılacak hemen geçer elde bıçaklar domates dilerdik, tarhana yapılacağı zaman birleşirdi tüm kadınlar.
Çoluk çocuk kaynaşır keyfini çıkarırdık böyle güzel yardımlaşmanın.

Çaylar pişer oturur bir kapı önünde sohbet eder akşamı beklerdik güneşi yolculardık.

Bahçe.. ( devamı )

Bıngıl bıngıl

Wed, 04 Jun 2008 23:29:00 +0300

Tombul vücudunda ki yağları eritmeğe kıyamıyordu sanki...Yerinden kımıldamıyor, oturduğu yerden sesleniyordu; Saliha Hanımmm...saliha hanım duymamazlıktan geliyordu çok kez Saliha hanım tombulu.
Aynı salonda çalışan bir grup arkadaştılar. Tombul kadının oturduğu yerden kendi grubunda bulunan arkadaşlarına seslenmesi deli ediyordu farklı serviste çalışan iki arkadaşı.
Bağırdı tombul kadın; "Mehmet Aliiiii" Görünürlerde Ali yok o bet sesi ile tekrar bağırıyor "Mehmet Aliiii" Sema'nın sinirleri yay gibi gerildi bağırdı,
Mehmet Ali yok! Lütfen telefon etmeyi denesen?
Oturduğu yerden başını bile kımıldamıyordu gerdanında ki kat kat kıvrımlar erir diye mi korkuyordu acep. Bugün de tüm bacaklarını saran alaca bulaca bir tayt girmişti.

Yanından geçtiği herkes şöyle bir süzüp göz hizasında ki arkaşı ile manalı manalı bakıyordu.
Sultan Semaya göz kırptı, usuldan fısıldadı;
-Bir düğünlük yemek olur bundan...
küçücük gülümser iken kocaman bir kahkahaya dönüştü gülmesi Semanın...nesi olur diye düşündüler...
Neler yapılmazdı ki...:) İğrencim ben iğrencim diye söylendi Sema ilk aklına gelen pilav üzeri tiftilmiş etlerdi(artık kimse pilav üzeri et yemez.)
Sultan; sabah beri beynimizi yedi sesi ile, aynı deve çanı gibi lang lang lang...
İlerde oturan Tülay taytını yeni farketmiş gibi sordutombulun...
Ne kadar güzelmiş kaça aldın onu?
Kırıttı tombul kadın, on ytl şekerim dedi. Kıkırdadı servisteki tüm kadınl.. ( devamı )

Bir pazar günü

Sun, 01 Jun 2008 23:15:00 +0300

Uyu be güzelim ne var öyle kurulmuş saat gibi kalkacak. Gözünü açamıyorsun ama dışarıdan gelen sesler hepsi pencerenden içeri girip seninle buluşuyor işte.
Gözümü açmadan pencereyi açıyorum. Misler gibi oksijen doluyor içeri, büyük şehirlerde bazı akıllı kişiler oksijeni insanlara para karşılığı solutuyorlardı görmüştüm.
Al sana bedavadan oksijen hem en en safından. Üstelik kuş sesleri, sabah rüzgarının ağaçlarla olan dansının yemyeşil yapraklara takılan esintisi ve yaseminlerin oksijene jest olsun diye ödünç yolladığı kokularını duyarak yorganına sımsıkı sarılıyorsun. Aklına geliyor günün tatil olduğu. Daha bir keyifleniyorum “pazarları seviyorum” diyorum…

Sessiz bir sabaha uyanmış olduğunu fark ediyorum birden. Her zaman kumandaya uzanan elim düğmeye bastığım anda elektriklerin kesildiğini fark ediyorum. Canım sıkılıyor ama ne yaparsın çaresiz elektiriğin nimetlerinin olmaması dünyanın sonu değil diyerek pilli radyona sarılıyorum hasretle. Ne zamandır unuttuğun o dost ne kadar sıcak görünüyor işte sana.

Düğmeye basıyorsun, sıcacık bir ses dolduruyor odayı içinden “bu şarkı benim olsun” diyorsun…

ilk nameler içine işliyor hüzünle karışık bir tatlılık hissediyorsun. Yahu Ferhat’in tüm söylediği şarkılar gözlerimi neden sulandırıyor diye sitem yolluyorsun usuldan Ferhat’e … Ferhat mi kim? J)) Göçer elbet.

Dönmez olsun, dönmez olsun sensiz bu dünya dönmez olsun - sönmez olsun sönmez olsun içimdeki ateş sönmez olsun-Bu şarkı bizim olsun aşkıma son söz olsun- Gönlümün pınarında adın ceylanım olsun.

Görmez olsun, görmez olsun sensiz bu gözler görmez o.. ( devamı )

eski ve yeni ben

Thu, 29 May 2008 23:44:00 +0300

Şöyle en afilli yürüyüş için aldığım eşofmanları giymiştim o gün. Tam teşkilat Cevat kelle misali şişe suyu ve mendiller fermuarlı cebimde cep telefonum ve yürüyüş sonrası gevrek fırınından alınacak gevrek için hazır edilmiş bir miktar para...
O kadar yürü debelen, kan ter içinde kal sonra o bol susamlı gevrekler ve dayanamayıp aldığın o sıcacık patatesli böreklerle bir gram ver yarım kilo al...

Attığım turları sayarak (belli bir hedefim var elbet, çoğaltmam gerek bunuda hilesiz yapamıyorum biri iki sayarak) sonrasında kendime çekeceğim o ziyafetin hayali ile yürür iken" haydi koşayım bari" demiştim.
Şöyle etrafıma bakarak biraz da bade süzerek biraz da inci dizerek koşmaya başladım. On adım attım atmadım yüreğim sanki koşu esnasında ağzıma kadar geldi. Amanın a dostlar gittim gidiyorum. Nasıl koşuluyordu yahu? Ben koşmayı unutmuşum. İlk o zaman farketmiştim yılların ne çabuk geçtiğini.

Seçmeler için ne çok koşmuştuk tüm arkadaşlarımla. Sanırım o bir yerde kalmış ve film kopmuş. Ben farketmemişim.
Sadece koşmak mı? Çiçek dikmek için biraz toprakla cebelleştim geçenler de sonuç mu? pusuya yatmış bel ağrımın " ce eeee" diye ortaya çıkması.

Keklik gibi sekerdim, arı gibi uçar hatta kelebek gibi dans ederdim. (Bunu sanki bir yerden duydum ben yav)

Annem sırtına fanila, ayağına terlik giy dedikçe "terliyorum, giymiyeceğim" gibi bir kelam eder üzüm üzüm üzerdik annemizi.
Annem kalk da gör kızını. Ayağından terlik asla eksik değil elinden gelse yazın da fanila giyecek ve hatta sırtına ter bezi koyacak...

Baz.. ( devamı )

Yufka yürekler

Wed, 28 May 2008 23:37:00 +0300

tak tak tak...
Postacı idi gelen. Evin büyük kızı postacının uzattığı zarfı aldı, tam içeri girecek iken postacı; imza atmalısın dedi.
Hiç bir şey düşünmeden imzayı attı. Gelen bir tebliğ idi, merak etti açtı hemen zarfı. Küçük kardeşi ile merakla baktılar. Gelen bir trafik para cezası idi. Tam 115 ytl...
Neden aldık diye hüzünlendiler, akşam "paranın bereketi de kalmadı artık maaşlarımız eridi bitti" diye konuşan anne ve babaları geldi akıllarına. Ceza makbuzunun arkasında ki ödenmeme durumun da gecikme zammı, yine ödenmemesi durumun da hapis! cezası olduğunu duyunca o küçücük yürekleri kuş gibi çırpındı anne ve babalarını görene kadar.
Çekine çekine verdiler pusulayı. Küçük kız babası daha miktarına bakmadan cüzdanından çıkardığı harcamaya kıyamadığı 15 YTL yi babasına uzattı. Pusulanın ardında ki yazılar çok canını sıkmıştı çok, babasının üzülmesini istemiyordu.
"Al babacığım 15 YTL benden" diyerek uzattı parayı.
Gözleri doldu babanın. Teşekkür ederek bulutlanan gözlerini saklamaya çalışarak sarıldı küçük kızına.

Küçüktü benim kızım da o zamanlar. Bir şey istediler mi hep "ay başında alırız çocuğum " derdik. Öyle yer etmiş ki bu çocuklarımız da bazen coşar çarşıyı gezerdik kızımla hamburger yemeyi pek severdi kızım. Ona hamburger alacağımı söyleyince korku ile açardı gözlerini kızım "paramız biter anne" der almamı istemezdi.

Aile olmanın gereği bu. Ne güzel bir şey çevremizde ki sevdiklerimizin bu konuda ki duyarlıkları. Mutlu etti beni akşam akşam bu hoşluklar.
Ha bu arada...
Fare Selo evlenmiş ama eşi onun kadar dikkatli değildi sanırım oburdu da İzmir teneke tulumunu çok sevmiş ama bu .. ( devamı )

Fare selo

Sun, 25 May 2008 10:50:00 +0300

Yaz gelirken yanısıra misafirlerini de getiriyor. Çoktandır kendini göstermeyen farem elinde uzun bir süre kalacağını gösteren valizleri ile çıkageldi.
İlk gördüğüm de utancından sanırım beni görür görmez en yakın bir eşya aralığından kayboldu. Cinler tepeme çıktı. Yine evde sıkı yönetim ilan ettim. Tüm yiyecekler ortadan kaldırıldı ve hain planlar yapılmaya başlandı.
Sanki kendi evi imişcesine evin tüm odalarını keyfince kullanıp her odada bir tuvalet edindiğini görünce ne yapacağımı şaşırdım.
Altına bez bağlasam kerata izin vermez(ıyykk) ummadık anda bir yerlerden geçerek bana "yalnızlık zor deyip duruyordun ben ben sana derman oldum der gibi evde bir ses bir soluk ve cıyakk bir görüntü olarak yaşamaya başladı.
Geçen yıl toplu kıyım yaptığım o zehirli buğday tanelerinden aldım. Onları güzelce light beyaz peynirlere buladım yemeleri için bıraktım değişik yerlere. Bir süre sonra peynirlerin tadına bakıp beğenmediğini farkettim. Anlaşıldı dedim, demek bizim fare diyet de değil ona şöyle İzmir teneke tulum peynirli bir şölen hazırlamalı.
Elime naylon bir poşet geçirip (insan kokusu alınca yemiyormuş,titiz hayvan yaa) peynirleri ince ince dilip buğday tanelerini peynirlerin içine gömdüm. şık bir sunumla faremi gördüğüm yerlere özenle yerleştirdim.

Pako ve Çakal

Tue, 20 May 2008 19:56:00 +0300

Geceleri rahatça uyuyordum. Biliyordum ki bahçe kapısının yakınında iki tane güvenlik görevlimiz var...Öyle görevliler ki karın tokluğuna çalışıyorlar sigorta filanda istemiyorlar.
Öyle özel yemeğe de gerek yok artan yemekler kurumuş ekmekler hatta benim bol sebzeli yemeklerim. Hatta birinde enginar bile koymuşum yemek kaplarına. Garibim güvenliğimiz sanki alıp şöyle bir sıyırıp kök kısmına yakın o hoş tadı alacak.

Bir gün de bahçe içinde ki diğer sakinin biber kızartması koydunu görmüştüm. Yememişler acı sevmiyorlar demek diye düşünmüştüm.

Pako ve Çakal... Çok iyi geçinen iki mesai arkadaşı. Çakal yaşını başını almış deneyimli bir güvenlik en büyük korkusu üstümdeki evde yaşayan beyefendinin kuş vurma sevdası ile mantar tabancasını andıran aletle kuşlara ateş ettiği anlarda bizlerin arkasına sığınıp titrediğini hissettiğim anda kalbimi buran o hüzün bulutu.

Kızıyordu köpeklerin sahibi "lütfen bırak bak kalp krizi geçirecek Çakal" diye.
Her ikisinin de yemek kabı ayrı idi. Kimse kimsenin yemek kabına, asla kendine yemek konmasa bile arsızlık edip uzatmazdı başını. Sabırla kendine yemek konması bekler konmaz ise sessizce çekilirdi kıyıya.

Çakal rahatsızlandı geçenler de sahibi onu veterinere götürdü. Veteriner bir kaç gün burada kalsın deyince istemeyerek de olsa bırakmış.

Dört günün sonunda Çakalı almaya gittiğin de daha da kötü olduğunu farketmiş Çakalın. Sanki onu terk etmişler gitmişler duygusunda bakıyormuş o puslu gözleriyle. İki gün sessizce yattı bahçenin değişik.. ( devamı )

kadının kadına ettiğini...

Fri, 16 May 2008 20:51:00 +0300

Malı mülkü var diye evlendirmişlerdi aile büyükleri. Malı mülkü batsın. O henüz ondokuzunu sürer iken kafasında geleceğe dair pembe rüyalar var iken bir baktı ki babasının yaşına yakın biri ile evlendirilivermiş.

Günlerce karşı çıkmıştı ama babası nuh diyor peygamber demiyordu. Çaresiz evlendi. Boynunu büktü, zamanla alıştı ama güzelliklere bezemeyi düşlediği evliliği tam bir karabasan gibi idi.
İki oğul doğurdu yaşlı eşine, bir gün ansızın ölüverdi kocası. Gülsün mü ağlasın mı şaşırdı. Kocasından kalan evler bahçeler artık onun bakımına ve ilgisine kalıvermişti.
Önceleri çok zorlansa da sonra elması ile meşhur olan yaşadığı yerde bahçelerinde yanakları kadar kızarık elmalar yetiştirdi.
Pek çok tüccar gelip gidiyordu bahçeye kokulu güzel elmaları için.
İçlerinden biri ile kaç kez gözgöze gelmiş içinin titrediğini hissetmişti. Hafif sarışın griye çalan gözleri ve selvi gibi boyu ile ilgisini çekivermişti işte.
Elinde ki elmadan kocaman bir ısırık aldı. Araştırıvermişti onu bahçeye getiren kişiden, kimin nesi, kimin fesi diye.
Duydukları üzmüştü onu. Evli idi yüreğini titreten bu delikanlı. Çocukları vardı. Bunu duyduğunda önce uzak durmayı denedi ama yüreğine söz dinletemiyordu, koca dört yıl geçmişti eşi vefat edeli, eline bir erkek eli değmemişti.
Bir yanı karşı koyuyor diğer yanı "bende mutlu olmak istiyorum, benim ne suçum vardı yıllar yılı o yaşlı eşimin hırıltılı soluğunu duydum yanıbaşımda, yüreğimin sesini dinlemek istiyorum artık "diyerek karşılığını aldığı o kaçamak bakışlar sonrasında daha bir yakınlaşıverdiler elma bahçesi içinde. İki gönül bir olunca elma bahçeleri seyran oluvermişti işte.

Eşinin sıkça elmalı şehre gidişi evdeki Sultan gelinin kuşkulandırmaya başlamıştı. İlgiside sanki biraz azalmıştı, halbuki onu.. ( devamı )

Annem annem

Sat, 10 May 2008 20:37:00 +0300

O şefkatli kucağı ne çok özleriz. Yaş sınırlaması yoktur hiçbir zaman o sımsıkı saran kollar sevgi ile bakan o gözler ve sıcacık o kucak.

Kendimizi çaresiz, mutsuz, yağacak bir bulut kıvamında hissettiğimiz anda koşar sığınırız o güzel kucağa. Sabırla dinler, senin için hüzünlenir ağlar bilirsin ki bu duygusu katışıksız evlat sevgisidir.

Yıllar öncesinde sanki içinde doğmuşçasına otobüste benimle yer değiştirip benim onun güvenli sırtımda yatmamı isteyen sesi halen kulağımda.

“sırtıma koy başını” demiş beni adeta sanki sezdiği o tehlikeden korumak i.. ( devamı )

Ben akıllanmam

Thu, 08 May 2008 11:33:00 +0300

Bana geliyorum dedi, sinyaller gönderdi aldırmadım, duymamazdan geldim pek bir güvenirim ya kendime.
O aldırmadı daha derinden geldi sinyaller hafif hafif eğilip kalkmam yatakta dönmelerim de engellenince destekli dönmeye başladım.
Oysa ne hayallerim vardı bir hafta izinli idim. İzmirin tozunu atacaktım,(inanmayın benim tozumu attı İZMİR)
Çarşambaları Şirinyer de pazar kurulur, pılı pırtı doludur, ucuz tişortlar şortlar çoraplar çantalar ne isterseniz kadınların bedava imişcesine kapıştığı ama kalabalıktan fenalık geçireceğiniz bir yer.

Gezdim dolandım bir iki parça pırtı da ben aldım eve döndüğümde kocaman bir ohh diyemeden belimin onun efendisi olduğumu unutup beni devirip, güç bende artık dercesine beni boylu boyunca yere uzattı.

Yatıp iyi hissetsem nerdeee, ağrılar sancılar, unutmuşum daha önceki fıtık rahatsızlığımda aldığım kararları kelebeğime verdiğim sözleri.
Biraz kilo verecektim, her gün yürüyüş, ve verilen hareketleri yapacağıma yemin billah ederek yapacağıma söz vermeme rağmen biraz iyi hissedince unuttuğum belimi, sağlam tutacak kızımın deyimi ile bel kaslarımın korse gibi beni koruyacağı kıvamda tutacağım dememe rağmen....yapmadım ve cezam ne ise kes dedim kızıma
Dün gece kelebeğim aralıksız bana çocukmuşum gibi tatlı sert eleştirdi. Diyecek bir sözüm yoktu sadece küçük Emrah gibi boynumu büküp aklımda kalan bir iki hareketi yapar iken daha bir yerde.. ( devamı )